FIND YOUR BALANCE

Από το blog

Yoga. More than physical exercise

Νίκη ΠετρουλάκηΔεν είμαι σίγουρη αν νομίζω ότι τα συναισθήματα είναι αποθηκευμένα στους μύες μας, αλλά έχει νόημα για μένα ότι η γιόγκα προκαλεί συναισθήματα. Στην πρακτική μας μαθαίνουμε να ελέγχουμε την ανάσα, να ηρεμήσουμε το μυαλό μας, να βοηθήσουμε το σώμα μας να χαλαρώσει. Στην αρχή, όλο αυτό είναι μεγάλο, έχουμε καταφέρει να – κοιμόμαστε καλύτερα το βράδυ, να είμαστε με λιγότερο άγχος και να αισθανόμαστε υπέροχα αφήνοντας την ένταση από τους ώμους μας. Μαθαίνουμε να αντιμετωπίζουμε το καθημερινό άγχος μας, να απελευθερώνουμε τους μυς που έχουμε καθηλώσει με τις καθημερινές μας δραστηριότητες…

Στην αρχή , όλα πάνε καλά. Αλλά είμαστε πολυδιάστατα όντα, με μακρά συναισθηματική ιστορία. Σίγουρα όλοι μας έχουμε βιώσει καταστάσεις που μας έχουν κάνει να αισθανθούμε λυπημένοι, φοβισμένοι και μοναχικοί στο παρελθόν… και έχουμε καταστείλει παλιές ουλές, ήττες και ταπείνωση για να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε στην καθημερινότητά μας.

Καθώς μαθαίνουμε να συνδέομαστε με την αναπνοή μας, η γιόγκα αρχίζει να λειτουργεί πιο αποτελεσματικά. Και Όταν ησυχάσεις από την τρέλα, από το άγχος και σβησεις την ένταση… Το σύστημα μας ξεκινάει να εργάζεται για την ανεκτέλεστη εργασία, προσπαθώντας να ταξινομήσει λίγο από αυτό το παλιό χάος, έτσι ώστε να μπορέσουμε τελικά να εξομαλύνουν την εσώτατη ύπαρξη μας. Εμένα μου έχει συμβεί… Τα πράγματα που δεν έχω σκεφτεί εδώ και χρόνια να ξυπνούν ξαφνικά στο Warrior II και να μην μπορώ να σταματήσω να κλαίω στη Savasana επειδή είμαι απείρως λυπημένη και δεν έχω ιδέα γιατί.

Είναι εύκολο να αισθάνθεις σαν ένας παρανοϊκός, όταν ένα από αυτά τα συναισθηματικά παλιρροϊκά κύματα χτυπά στη μέση της τάξης της γιόγκα. Κανείς δεν με είχε προειδοποίησει για αυτό το φαινόμενο και την πρώτη φορά που το γνώρισα ανησυχούσα για το τι σκέφτονται οι άλλοι άνθρωποι για τα δάκρυα που τρέχουν κάτω από το πρόσωπό μου.

Στη Σαβασάνα βρισκόμουν στο πάτωμα κοιτώντας ψηλά τον δάσκαλο μου με δάκρυσμενα μάτια, ζητώντας μια εξήγηση. Απλώς χαμογέλασε και ψιθύρισε: «Θα αισθανθείς καλά αν το αφήσεις έξω«. Μόλις μου είχε δώσει την άδεια να βιώσω την εμπειρία, οι μύες μου αμέσως χαλάρωσαν. Έλεισα τα μάτια μου και ένιωσα τα δάκρυα που τρέχουν κάτω από το πρόσωπό μου, και ένιωσα όλη τη θλίψη που εκκενώθηκε από το σώμα μου. Ένιωσα τόσο βαθιά ανακουφισμένη και ελεύθερη. Και παρόλο που αυτή η στιγμή είναι χάλια…

Είναι χάλια να αισθάνεσαι λυπημένος, να αισθάνεσαι θυμωμένος, να αισθάνεσαι πόνο. Αλλά την ίδια στιγμή, αισθάνεσαι πραγματικά καλά που τελικά, μπορείς να αισθάνεσαι πλήρως. Εάν μπορείτε να δημιουργήσετε έναν ασφαλή χώρο για τον εαυτό σας – το σώμα σας, να βιώσετε αυτά τα συναισθήματα χωρίς να τα κρίνετε, απλά να αποδεχτείτε ό, τι έρχεται… και να ακολουθείτε το κύμα, εσείς φίλοι μου, κάνετε πραγματικά γιόγκα. Η πρακτική σας είναι πολύ πιο προχωρημένη από αυτόν που μπορεί να βάλει τα πόδια του πίσω από το κεφάλι…